Bez powodzenia kandydował z listy Narodowej Partii Religijnej w wyborach w 1969. W skład siódmego Knesetu wszedł jednak 16 lipca 1970 zastępując zmarłego Chajjima Moszego Szapirę. Zasiadał w komisji pracy. 1 września dołączył do drugiego rządu Goldy Meir jako wiceminister edukacji i kultury w resorcie kierowanym przez Jigala Allona. Funkcję sprawował do 17 czerwca 1972, kiedy został zmuszony do rezygnacji w wyniku konfliktu z macierzystą partią. 22 maja 1973 opuścił Mafdal i do końca kadencji zasiadał w ławach parlamentu jako poseł niezależny. Nie został uwzględniony na partyjnej liście w wyborach w grudniu 1973.
W 1982 był członkiem izraelskiej delegacji na konferencję UNESCO w Meksyku. Do parlamentu powrócił, ponownie z listy Narodowej Partii Religijnej, po wyborach w 1984. W jedenastym Knesecie zasiadał w komisjach konstytucyjnej, prawa i sprawiedliwości; kontroli państwa; edukacji i kultury oraz nadzoru nad radiem i telewizją. W 1988 został przewodniczącym Mafdalu i stanął na czele listy w wyborach 1988. Partia pod jego przywództwem zdobyła pięć mandatów w parlamencie. Funkcję przewodniczącego pełnił do wczesnych lat 90.