12 kwietnia 1940 został aresztowany przez gestapo, ponieważ zawsze oficjalnie występował jako Polak. Przetrzymywano go w więzieniach w Cieszynie i Sosnowcu, po czym wywieziono do niemieckiego obozu koncentracyjnego w Dachau, gdzie z numerem 22089 pracował przy pracach budowlanych. Następnie przewieziono go do obozu Mauthausen-Gusen. Pracował tam w kamieniołomie, co przyczyniło się do utraty przezeń zdrowia. 8 grudnia 1940 powrócił do Dachau, gdzie umieszczono go w jednym z trzech bloków dla księży. Po interwencji Watykanu przydzielono mu lżejszą pracę w ogrodnictwie. Doczekał wyzwolenia obozu przez wojska amerykańskie 29 kwietnia 1945.
W złym stanie zdrowia powrócił do Frysztatu, gdzie prowadził duszpasterstwo, z czasem rozszerzone na Orłową, Pietwałd i Porubę. W 1951 przeniesiono go na parafię Orłowa II-Lazy. Z uwagi na brak sympatii dla komunizmu w 1963 przeniesiono go na odległą parafię Bílá Voda w kraju ołomunieckim. Posługę sprawował tu excurrendo z Vidnavy. Z czasem przydzielona została mu też parafia vidnawska. Sprawował tam m.in. opiekę nad miejscowymi zakonnicami. Od 1973 inicjował prace i pozyskiwał środki finansowe, ludzkie oraz materiałowe na renowację lokalnych, zaniedbanych kościołów. Pomagali mu w tym byli parafianie z jego dawnych placówek, ale pracował również osobiście, mimo zaawansowanego wieku.