Na przełomie lipca i sierpnia 1944 jako dowódca dywizjonu 940 pułku artylerii 370 Dywizji Piechoty 370 Dywizji Piechoty 69 Armii 1 Frontu Białoruskiego w stopniu kapitana wraz z dywizjonem odpowiadał za artyleryjskie ubezpieczanie przy forsowaniu Wisły; dowodzony przez niego dywizjon ogniem baterii zniszczył dziesiątki stanowisk ogniowych wroga na zachodnim brzegu rzeki, co umożliwiło uchwycenie przyczółka w rejonie Puław. Był ranny w tej walce, jednak pozostał na polu bitwy. W 1950 ukończył Akademię Wojskową im. Dzierżyńskiego, a w 1953 adiunkturę w niej, od kwietnia 1953 pracował jako wykładowca działu taktyki artylerii naziemnej Akademii Wojskowo-Artyleryjskiej jako kandydat nauk wojskowych i adiunkt. Od 1962 do 1971 dowodził kolejno trzema pułkami artylerii, później do 1982 wykładał w Akademii Wojskowo-Artyleryjskiej im. Kalinina, następnie zakończył służbę w stopniu pułkownika.