Szczytowym osiągnięciem w jego karierze był film Spotkałem nawet szczęśliwych Cyganów (1967), który niejako wprowadzał do światowego kina Romów z ich oryginalnym językiem i obyczajowością. Był to pierwszy film zrealizowany w języku romskim i z udziałem romskich aktorów-naturszczyków. Obraz cieszył się dużą renomą już od chwili premiery na 20. MFF w Cannes, gdzie wyróżniono go Grand Prix, czyli drugą nagrodą konkursu głównego, oraz Nagrodą FIPRESCI. W tym samym 1967 reżyser zasiadał w jury konkursu głównego na 17. MFF w Berlinie.
Następny film Petrovicia, Wkrótce będzie koniec świata (1968) z Annie Girardot w roli głównej, startował w konkursie głównym na 22. MFF w Cannes. Była to ludowa ballada luźno inspirowana Biesami Dostojewskiego. Głęboko pesymistyczna wymowa obrazu uznana została przez komunistyczne władze Jugosławii za rewizjonizm, ale w Cannes przyjęto go entuzjastycznie. Reżyser był nawet członkiem jury na 24. MFF w Cannes dwa lata później.