Jego projekt oparty był na stylu neorenesansu północnego i odwoływał się do francuskiej i północnoniemieckiej tradycji mieszczańskiej bankowości okresu renesansu.
Budowla powstała na planie litery „E” z dwoma małymi dziedzińcami wewnętrznymi rozdzielonymi ryzalitem klatki schodowej; na dwóch skrajnych bokach znajdowały się dwa ryzality pozorne. Dziewięcioosiowa elewacja na parterze jest boniowana i w niej umieszczono portal, wyższe kondygnacje pokryto piaskowcem. Całość ma asymetryczną kompozycję, wzbogaconą wykuszami, lukarnami, szczytami wieńczącymi ryzality oraz wieżyczką. Nad oknami w pierwszej kondygnacji znajdują się trójkątne naczółki okienne; innymi elementami ozdobnymi są różnego rodzaju ornamenty okuciowe, rauty, kaboszony, muszle i woluty. Na północnym niższym szczycie, w niesymetrycznym dwukondygnacyjnym wykuszu, umieszczono datę wzniesienia budowli „1890”. W południowym, wyższym szczycie, umieszczono płyciznę z autografem projektanta, a nad nim orła śląskiego. Całość została pokryta dwuspadowym dachem o konstrukcji stalowej z sześcioma lukarnami z ostrosłupowymi daszkami. W 1932 roku poddasze zostało przebudowane w wyniku czego lukarny zostały zastąpione długą mansardą.