Pamięć semantyczna częściowo zachowała się – to dlatego Wearing może prowadzić rozmowy, nawet jeśli ich tematyka z konieczności jest ograniczona do kilku prostych tematów, zaś odpowiednie pytania mogą łatwo ujawnić luki także w tym rodzaju pamięci.
Pamięć niejawna wydaje się u Wearinga nienaruszona. Jest on w stanie nie tylko pisać swój dziennik, ale też grać na fortepianie, czy dyrygować chórem. Ci, którzy znali Wearinga, nim zachorował, są zgodni – w pełni zachował swoje umiejętności muzyczne. Potrafi odegrać całe utwory, wciąż pojmując ich strukturę, emocje i sens, a także pokierować zespołem innych wykonawców. Jednocześnie zapytany o to, czy może zagrać jakiś utwór, odpowiada zwykle, że nigdy go nie grał, choćby w rzeczywistości grał go chwilę wcześniej.
Żona Pomimo tak wielkiej dewastacji jego pamięci, Clive nie tylko potrafi rozpoznać żonę, choć zarazem nie pamięta, by się kiedykolwiek wcześniej spotkali, reaguje też na nią niezmiennym oddaniem i adoracją. Sacks spekuluje, że znaczącą rolę odgrywa w tym fakt, że Wearing zachorował zaledwie rok po ślubie, gdy jego odczucia do Deborah były szczególnie intensywne.