Według pierwotnego planu tunel miał powstać w 90 dni roboczych, lecz koszty wzrosły do 490 mln kun (częściowo z powodu wysokiej w czasie wojny inflacji) i data otwarcia została przełożona na 1944.
Projekt wzbudził liczne głosy krytyczne. W lutym 1944 Zagrzebski Komitet Budowlany, odpowiedzialny za planowanie przestrzenne, wydał oświadczenie, w którym stwierdził, że „budowa schronu w formie korytarza transportowego jest całkowicie niewłaściwa” i że „poświęcono mu zbyt wiele uwagi”. Innym podnoszonym argumentem było niska pojemność tunelu jako schronu – osób. W momencie protestu koszty sięgały kun za osobę, co komitet uznał za zbyt wysoką cenę. Niemniej jednak kontynuowano budowę, choć projekt został okrojony. W maju burmistrz Zagrzebia Ivan Werner odrzucił plany dużej centralnej hali podziemnej; zamiast tego został zbudowany tylko korytarz wschód-zachód. Tunel został zbudowany głównie przy użyciu materiałów lokalnych, w tym kruszywa z okolic Zagrzebia i drewna z Bośni.