Federico Zandomeneghi (ur. 2 czerwca 1841 w Wenecji, zm. 31 grudnia 1917 w Paryżu) – włoski malarz impresjonista.
Życiorys Urodził się w Wenecji. Jego ojciec Pietro i dziadek Luigi byli rzeźbiarzami neoklasycznymi. W 1856 wstąpił do Akademii Sztuk Pięknych w Wenecji, a następnie w Mediolanie. W 1859 roku, aby uniknąć poboru do armii austriackiej, wyjechał z Wenecji. W 1860 roku próbował dołączyć do sił rewolucjonisty Giuseppe Garibaldiego i jego „wyprawy tysiąca”. W 1862 roku na 5 lat przeniósł się do Florencji, gdzie uczęszczał do Caffè Michelangiolo, miejsca spotkań artystów i literatów. Tam spotkał grupę włoskich artystów nazywaną Macchiaioli i dołączył do nich, aby malować krajobrazy w plenerze, co było w tym czasie nowatorskim podejściem.
W 1866 roku powrócił do Wenecji, a w 1872 roku udał się do Rzymu i namalował jedno ze swoich arcydzieł: I poverini sui gradini dell'Ara Coeli (Biedacy na schodkach Bazyliki Matki Bożej Ołtarza Niebiańskiego). W 1874 roku wyjechał do Paryża, gdzie spędził resztę życia. Szybko poznał impresjonistów, którzy właśnie zorganizowali swoją pierwszą wystawę zbiorową. Ponieważ jego styl malarski był podobny do impresjonistów, uczestniczył w czterech z ich późniejszych wystaw, w latach 1879, 1880, 1881 i 1886.