Zasiadał w komisjach spraw wewnętrznych oraz konstytucyjnej, prawa i sprawiedliwości. W trakcie kadencji – jak większość członków Koalicji Pracy – zasiadał w ławach Knesetu jako poseł Partii Pracy. Nie uzyskał reelekcji w wyborach w 1969. W tym samym roku opuścił Mapai, wskutek różnic w podejściu do kwestii arabskiej.
Do parlamentu powrócił po wyborach w 1973, tym razem z listy prawicowego Likudu. W Knesecie VIII kadencji zasiadał w komisjach budownictwa i pracy. W 1977 był jednym z założycieli Ruchu na rzecz Hajfy i Północy oraz partii La’am (działającej jako frakcja Likudu). W wyborach w tym roku ponownie został wybrany posłem, a w dziewiątym Knesecie zasiadał w komisjach: spraw wewnętrznych i środowiska; spraw zagranicznych i obrony; budownictwa oraz konstytucyjnej, prawa i sprawiedliwości. Był członkiem delegacji Moszego Arensa na rozmowy z prezydentem Egiptu Anwarem as-Sadatem. W 1978 bezskutecznie kandydował na urząd burmistrza Hajfy. Po reelekcji w wyborach parlamentarnych w 1981 w Knesecie dziesiątej kadencji zasiadał w komisjach spraw wewnętrznych i środowiska oraz spraw zagranicznych i obrony. 26 października 1982, wraz z Jicchakiem Perecem, opuścił Likud i dołączył do Koalicji Pracy. Podobnie uczyniła większość członków Ruchu na rzecz Hajfy i Północy, przystępując równocześnie do Partii Pracy.