Aleksandr Pietrowicz Aleksandrow (ros. Александр Петрович Александров, ur. we wsi Chotilicy obecnie w rejonie andrieapolskim w obwodzie twerskim, zm. 8 marca 1981 w Moskwie) – był radzieckim inżynierem, budowniczym i urzędnikiem.
Życiorys Dzieciństwo spędził w Toropcu, w 1926 skończył technikum politechniczne w Moskwie, później pracował jako geodeta i brygadzista przy budowie dróg w Kazachstanie. W 1933 ukończył Środkowoazjatycki Instytut Drogowy w Taszkencie, kierował pracami przy budowie dróg na Przełęczy Kurdajskiej, na odcinku Muskoł-Margat drogi Osz–Pamir–Chorog. Od 1936 do 1954 pracował w systemie NKWD/MWD ZSRR, gdzie został inżynierem-podpułkownikiem, był m.in. głównym inżynierem budowy drogi samochodowej Frunze-Osz, a od 1942 do 1958 głównym inżynierem budowy drogi samochodowej Moskwa-Kujbyszew, następnie od 1948 do 1952 szefem krasnoarmiejskiego budowlanego rejonu Zarządu Budowy Kanału Wołga-Don. Później kierował budową kilku elektrowni wodnych. W 1962 został skierowany do Egiptu jako główny radziecki ekspert od budowy Wysokiej Tamy k. Asuanu, której pierwsza faza została uruchomiona w 1964, a w 1967 uruchomiono elektrownię wodną. W latach 1966–1978 był wiceministrem energetyki i elektryfikacji ZSRR, był także stałym przedstawicielem tego ministerstwa na budowie fabryki samochodów w Togliatti (1967–1970).