Andriej Jakowlewicz Wiedienin (ros. Андрей Яковлевич Веденин, ur. we wsi Siemienowskoje w powiecie ałatyrskim w guberni symbirskiej (obecnie w rejonie ałatyrskim w Czuwaszji), zm. 13 czerwca 1984 w Moskwie) – był radzieckim generałem porucznikiem i funkcjonariuszem służb specjalnych.
Życiorys Urodził się w rodzinie cieśli. Skończył szkołę podstawową, od maja 1914 pracował na roli, od grudnia 1916 do listopada 1917 pracował przy budowie koszar, później wrócił do pracy w gospodarstwie. Od kwietnia 1919 służył w Armii Czerwonej, brał udział w wojnie domowej na Froncie Wschodnim, w lipcu 1920 został dowódcą plutonu 145 pułku piechoty 17 Dywizji Piechoty na Froncie Polskim (wojna polsko-bolszewicka), później dowodził plutonem w Moskiewskim Okręgu Wojskowym. Od sierpnia 1923 dowodził kolejno plutonem, kompanią i batalionem w 9 pułku piechoty 3 Dywizji Piechoty na Froncie Turkiestańskim, następnie Froncie Środkowoazjatyckim, w czerwcu 1925 został przyjęty do partii komunistycznej RKP(b). Od czerwca 1925 do września 1926 uczył się na kursach wojskowych, we wrześniu 1929 został komisarzem komisariatu wojskowego w Chorezmie, później w Samarkandzie, od września 1934 do marca 1937 był komisarzem komisariatu wojskowego Kirgiskiej SRR, później komisariatu w Wiaźmie.