Janusz Ludwik Fekecz (ur. 14 stycznia 1931 w Wilnie, zm. 5 lutego 2024) – polski dyplomata, działacz partyjny i tłumacz, ambasador w Belgii (1980–1984) i Tunezji (1990–1995).

Życiorys Urodził się w rodzinie inteligenckiej Ludwika i Amelii. W latach 1950–1953 oraz 1959–1961 studiował na Wydziale Dyplomatyczno-Konsularnym Szkoły Głównej Służby Zagranicznej. Dyplom uzyskał w 1961.

W latach 1948–1955 działał w Związku Młodzieży Polskiej. W styczniu 1955 został członkiem Polskiej Zjednoczonej Partii Robotniczej. 1 grudnia 1952 rozpoczął pracę w Wydziale Historii Partii Komitetu Centralnego PZPR. Od kwietnia 1955 do 1995 pracownik Ministerstwa Spraw Zagranicznych. Przebywał m.in. na placówkach w Brukseli (1955–1960), Rzymie (1962–1967) i Madrycie (1970–1974). W ramach struktur partyjnych był członkiem egzekutywy podstawowej organizacji partyjnej przy Konsulacie Generalnym w Brukseli oraz I sekretarza POP przy Ambasadzie w Rzymie. Od 1977 do 1979 był sekretarzem Komitetu Zakładowego PZPR w MSZPaweł Ceranka, Podstawowa Organizacja Partyjna PZPR w Ministerstwie Spraw Zagranicznych 1949-1989, w: Pamięć i Sprawiedliwość, 27, 2016, s. 305.. W centrali m.in. starszy radca (1960–1962), starszy radca i naczelnik wydziału (1967–1970), radca ministra (1974–1976), dyrektor Departamentu Europejskiego (1978–1980, 1985–1990).