Cmentarz funkcjonował do 1812 – w tym roku otworzono cmentarz przy ul. Limanowskiego, zaś w sierpniu odnotowano ostatni pochówek na Piotrówce. Powodem likwidacji cmentarza na Piotrówce było prawdopodobnie przepełnienie i niemożność poszerzenia nekropolii o sąsiednie łąki z powodu częstego ich zalewania przez rzekę Mleczną. Według inwentarza parafii z 1823 opuszczony cmentarz nie był ogrodzony, zaś o sakralnym charakterze miejsca świadczył postawiony krzyż.
Pełna liczba pochówków na cmentarzu nie jest znana. Dane z lat 1795–1797 informują, że z parafii św. Wacława dokonano na Piotrówce 156 pochówków, zaś z parafii św. Jana Chrzciciela – 50 pochówków. Według innego opracowania metryki parafialne z tych lat informują o 194 pochowanych osobach. Metryki parafii św. Jana Chrzciciela z lat 1797–1811 informują o 872 osobach pochowanych na Piotrówce. Księgi parafii św. Wacława z tych lat nie zachowały się, jednak, biorąc pod uwagę średnią liczbę zgonów z innych lat, liczbę zmarłych w parafii św. Wacława w latach 1797–1811 można szacować na około 900 osób. Od kwietnia 1811 do sierpnia 1812 prowadzono wspólną księgę zmarłych dla obu radomskich parafii, w której odnotowano 395 pogrzebów. Ogólnie liczbę pochowanych w czasie istnienia cmentarza można szacować na około 2300 osób.