Następnie służył w placówce werbunkowej Departamentu Wojskowego NKN w Kielcach (5 XI 1915 – 27 VII 1916). Po rezygnacji odesłany do I Brygady, m.in. uczestniczył w walkach na Wołyniu jesienią 1916 roku. Po kryzysie przysięgowym internowany w Szczypiornie. Po zwolnieniu z obozu w styczniu 1918 kontynuował studia na Politechnice Lwowskiej. Uczestnik obrony Lwowa przed Ukraińcami. Potem służył ochotniczo w WP (1918–1921) uczestnicząc w wojnie polsko-bolszewickiej. Po demobilizacji kontynuował studia na Wydziale Architektury Politechniki Warszawskiej, które ukończył w 1925.
W 1936 pełnił funkcję prezesa Zarządu Oddziału Gdynia SARP. Należał także do Towarzystwa Urbanistów Polskich. Zajmował się budową miast. W 1926 wraz ze Stefanem Sienickim zdobył I nagrodę w konkursie na regulację i rozbudowę miasta Radomia, w 1931 – I nagrodę w konkursie na projekt regulacji i zabudowy miasta Poznania (z Janem Graeffe)Grażyna Kodym-Kozaczko, Trwanie i przemijanie architektury propagandowej na przykładzie architektury Poznania, „Czasopismo Techniczne. Architektura" nr 108 (4-A/2), 2011 188--193 – wersja elektroniczna. Wraz z nim w tym samym roku przygotował zatwierdzony plan ogólny miasta PoznaniaAneta Borowik, Słownik architektów, inżynierów i budowniczych związanych z Katowicami w okresie międzywojennym, Katowice 2012, s.