Przytulia lepczyca (Galium rivale (Sibth. & Sm.) Griseb.) – gatunek rośliny wieloletniej należący do rodziny marzanowatych. Występuje w Europie Środkowej, Wschodniej i Południowo-Wschodniej sięgając po Kaukaz i Azję Mniejszą. W Polsce południowo-wschodniej i południowej gatunek rozpowszechniony, zanika jednak w kierunku zachodnim i ku północy stając się rzadki na Dolnym Śląsku, w Wielkopolsce i na Mazurach, a dalej na zachód i północ rośnie tylko zawlekany. Występuje na brzegach wód, w wilgotnych zaroślach i w lasach łęgowych.
Morfologia Pokrój Roślina o pędach wspinających się, osiągających do 1,3 m długości, rzadziej dłuższych (do 1,75 m). Czworoboczne łodygi i liście nagie, błyszczące, na krawędziach ze sztywnymi, skierowanymi w dół szczecinkami. Międzywęźla dwa razy dłuższe od liści. Liść Liście zebrane po 7–8 w okółkach, wąsko eliptyczne do eliptycznych, o długości od 20 do 35 mm, rzadko nieco dłuższe, o szerokości 2,5 do 4,5 mm, rzadko nieco szersze. Z prześwitującym, ostrym zakończeniem. Cała blaszka na krawędziach, na nerwie od spodu i na wierzchu pokryta zadziorkowatymi szczecinkami (po dolnej stronie i na krawędzi skierowanymi do tyłu, na górnej stronie blaszki – skierowanymi do przodu). Kwiaty Osadzone na krótkich szypułkach do 2, rzadko 3 mm długości, w sztywnych kwiatostanach.