Poznał bliżej Henriego Matisse’a, Henriego Rousseau, utrzymywał relacje towarzyskie ze Stanisławem Przybyszewskim, André Salmonem oraz Otto Freundlichem. W 1911 wyjechał do Monachium, gdzie jako jedyny Polak znalazł się w kręgu Neue Künstlervereinigung, a potem w grupie Der Blaue Reiter. W 1913 jego prace uczestniczyły w I Salonie Jesiennym w Berlinie, a następnie wystawiono je w galerii Hansa Goltza w Monachium (po raz drugi zostały wystawione w 1917). W 1918 rozstał się z żoną, a rok później wziął udział w rewolucji w Monachium. Do 1921 prowadził prywatną szkołę malarstwa, następnie wyjechał do Szwajcarii, a potem do Włoch. W 1922 uczestniczył w I Międzynarodowej Wystawie Nowej Sztuki w Düsseldorfie, w 1923 na stałe osiadł w Paryżu. Wystawił swoje prace na Wystawie Artystów Polskich oraz otworzył szkołę malarstwa. W 1926 i 1927 odwiedził Warszawę, gdzie wystawiał obrazy w Żydowskim Towarzystwie Krzewienia Sztuk Pięknych. W Paryżu zaprzyjaźnił się z Albertem Einsteinem, który po śmierci Stanisław Stückgolda doprowadził do wystawienia jego prac w Galerie Bernheim-JeuneJerzy Malinowski, U źródeł polskiej awangardy: przypomnienie Stanisława Stückgolda, Sztuka Europy Wschodniej 3/2015 s.