Angażował się również w działania polityczne – z list Berliner Zentrumspartei kandydował bez powodzenia do Reichstagu (1928). Był zwolennikiem Republiki Weimarskiej i współpracy SPD na terenie całych Niemiec. W 1928 był współzałożycielem Towarzystwa Historycznego Katolickiej Marchii (w 1930 przemianowane na Historyczne Stowarzyszenie Diecezjalne), zachęcającego do zaznajamiania się z historią lokalnego katolicyzmu i prowadzeniem badań naukowych w tym zakresie.

W ostatnich dziesięciu latach życia cierpiał na niewydolność serca, a wcześniej także na problemy z nerkami. Leczył się m.in. w Lugano. Zmarł w Szpitalu św. Jadwigi w Berlinie. Dwa dni przed śmiercią dostał list od kardynała Eugenio Pacellego z błogosławieństwem przekazanym przez papieża Piusa XI. Jego pogrzeb zgromadził około 12.000 ludzi, w tym polityków i urzędników, również socjaldemokratycznych. Pochowano go na cmentarzu św. Jadwigi przy Lisenstraβe w Berlinie (Alter Domfriedhof der St.-Hedwigs-Gemeinde). Nekrolog napisała m.in. Else Lasker-Schüler.