Karola Bloch (ur. 22 stycznia 1905 w Łodzi, zm. 31 lipca 1994 w Tybindze) – polska i niemiecka architektka, socjalistka i feministka. Trzecia żona filozofa Ernsta Blocha.
Wczesne lata Urodziła się jak Karola Piotrkowska w polsko-żydowskiej rodzinie bogatych fabrykantów tekstyliów, która uciekła do Rosji w czasie I wojny światowej. W Moskwie była świadkiem rewolucji październikowej. W 1921 rodzina przeprowadziła się do Berlina, gdzie Karola studiowała sztukę u ekspresjonisty Ludwiga Meidnera. W 1926 poznała swojego przyszłego męża.
Rozpoczęła studiowanie architektury w Wiedniu, by następnie przenieść się do Berlina na Uniwersytet Techniczny, gdzie była uczennicą modernistów: Hansa Poelziga i Bruno Tauta. Po dojściu do władzy Hitlera wyemigrowała w 1933 do Zurychu, gdzie ostatecznie ukończyła studia na Uniwersytecie Zuryskim.
W Berlinie wstąpiła do lewicowego klubu studenckiego i zajęła się walką z faszyzmem. Wstąpiła do Komunistycznej Partii Niemiec.
Po spaleniu Reichstagu w 1933, lewicowa kolonia artystyczna w dzielnicy Wilmersdorf, w której mieszkała wraz z Ernstem Blochem została otoczona przez nazistów. Udało jej się ukryć i wynieść rękopisy Ernsta. Po ukończeniu studiów w Zurychu osiedli w Wiedniu, gdzie pobrali się w 1934.