thumb|240px|skrzyżowanie ul. Purkyniego z Bernardyńską thumb|240px|Muzeum Architektury thumb|240px|Al. J. Słowackiego Ulica Bernardyńska – ulica położona we Wrocławiu na Starym Mieście, w jego części nazywanej niegdyś Nowym Miastem. Łączy ulicę Jana Ewangelisty Purkyniego z placem Dominikańskim i aleją Juliusza Słowackiego. Ma 183 m długości. Przy ulicy położone jest Muzeum Architektury mieszczące się w zabytkowym zespole pobernardyńskim.
Historia Ulica została wytyczona po 1263 r. wraz z rozplanowaniem lokacyjnym Nowego Miasta, które powstało na mocy przywileju lokacyjnego Henryka III z 9.04.1263 r.. Był to jej południowy odcinek, który od 1394 r. nosił nazwę Ziegengasse – Kozia. Począwszy już od XIII wieku i przez kolejne stulecia w rejonie tej ulicy utrzymywało się zwarte skupisko tkaczy sukienników. Kolejnym etapem kształtowania układu ulic w tym rejonie było jej przedłużenie w kierunku południowym do furty Ketzerthor. Nastąpiło to do XV wieku dzięki zasypaniu kolejnych koryt rzeki Oławy. Ówcześnie ulica pełniła pomocnicze funkcje komunikacyjne. Łączyła rejon Górki Kacerskiej na południu i rejon szpitala Św. Ducha na północy.