mały|Grób G. Dąbrowskiego na Wojskowych Powązkach Gustaw Stanisław Dąbrowski (ur. 14 sierpnia 1904 w Krzymowskie, zm. 18 sierpnia 1931 w Bzowie k. Świecia) – oficer Wojska Polskiego, porucznik obserwator.
Życiorys Syn Maksymiliana i Stanisławy z domu Wysokińskiej. 26 lipca 1920 roku zgłosił się ochotniczo do służby w 11. Pułku Ułanów Legionowych i w jego składzie brał udział w wojnie polsko-bolszewickiej. Po zakończeniu działań wojennych został przeniesiony do I Dyon Ułanów Górnośląskich, gdzie służył do 16 sierpnia 1921 roku. Został zwolniony z wojska w celu kontynuowania nauki. Po uzyskaniu matury wstąpił 23 sierpnia 1924 roku do Szkoły Podchorążych Piechoty w Warszawie oraz odbył praktyki w 34. Pułku Piechoty.
W sierpniu 1925 roku został przyjęty do Oficerskiej Szkoły Lotniczej w Grudziądzu, którą ukończył w 1927 r. z 25 lokatą. W stopniu starszego sierżanta podchorążego obserwatora otrzymał przydział do 12. eskadry lotniczej 1. Pułku Lotniczego.
W marcu 1928 roku został awansowany do stopnia podporucznika. W ramach organizacji eskadr bombowych został przeniesiony w 1930 roku do 211. Eskadry Niszczycielskiej Nocnej, a w czerwcu 1931 r. do 213 Eskadry Niszczycielskiej Nocnej.