10 lipca 1922 został zatwierdzony na stanowisku dowódcy batalionu w 55 Pułku Piechoty w Lesznie. W następnym roku pełnił w tym pułku służbę na stanowisku pełniącego obowiązki komendanta kadry batalionu zapasowego. W lutym 1925 został przydzielony z 55 pp do 14 Dywizji Piechoty w Poznaniu na stanowisko I oficera sztabu. 23 grudnia 1927 został przeniesiony do kadry oficerów piechoty z pozostawieniem na dotychczas zajmowanym stanowisku. 18 lutego 1928 został mianowany majorem ze starszeństwem z 1 stycznia 1928 i 26. lokatą w korpusie oficerów piechoty. W kwietniu 1928 został przeniesiony z 14 DP do 85 pułku piechoty w Nowej Wilejce na stanowisko oficera sztabowego pułku. W lipcu 1929 został przesunięty na stanowisko dowódcy batalionu. W marcu 1931 został przeniesiony do 1 pułku strzelców podhalańskich w Nowym Sączu na stanowisko dowódcy batalionu. W październiku tego roku został przesunięty na stanowisko kwatermistrza. Z dniem 30 września 1932 został przeniesiony w stan spoczynku. Jako oficer w stanie spoczynku pozostawał w ewidencji PKU Szamotuły i posiadał przydział do Oficerskiej Kadry Okręgowej Nr VII.
Autor wielu opracowań historycznych dotyczących grupy gen. Daniela Konarzewskiego, w szeregach której walczy pod Lwowem.