Herbert Emil Schultze (ur. 24 lipca 1909, zm. 3 czerwca 1987) – Niemiec, Korvettenkapitän, dowódca okrętów podwodnych podczas II wojny światowej. W trakcie działań wojennych podczas bitwy o Atlantyk dowodził jednostką typu VIIB U-48, z którą zatopił 26 statków o łącznym tonażu 171 000 BRT, co pozwoliło mu na zajęcie szóstego miejsca pod względem skuteczności wśród dowódców niemieckiej floty podwodnej. Swoim okrętem dowodził do lipca 1941 roku, kiedy objął dowództwo 3. Flotylli U-Bootów. Do końca wojny sprawował odtąd funkcje lądowe. Za sukcesy w wojnie podwodnej otrzymał Krzyż Rycerski, do którego dodane zostały następnie Liście Dębu.
Służba wojskowa w III Rzeszy Herbert Schultze wstąpił do służby wojskowej w Reichsmarine w 1930 roku, a od maja 1937 do stycznia 1938 roku przechodził szkolenie w zakresie służby podwodnej. W tym – od sierpnia 1937 roku pełnił obowiązki dowódcy U-5, zaś 30 stycznia 1938 roku objął dowództwo U-2, które sprawował do 16 marca 1939 roku. 22 kwietnia 1939 roku objął dowodzenie U-48, które sprawował do 20 kwietnia 1940 roku. Po hospitalizacji w okresie maj – październik 1940 roku, od października do grudnia 1940 roku pełnił obowiązki dowódcy 7. Flotylli okrętów podwodnych, po czym 16 grudnia ponownie objął dowództwo U-48, które pełnił do 27 lipca 1941 rokuR. Busch, H.J.