Wyższa Szkoła Pilotów w Ławicy – szkoła lotnictwa Wojska Polskiego II Rzeczypospolitej Polskiej.
Historia
Na przełomie 1919 i 1920 roku nastąpiło połączenie Szkoły Lotniczej w Ławicy i Francuskiej Szkoły Transformacji. Na siedzibę nowej szkoły wybrano Ławicę z uwagi na istniejącą tam infrastrukturę lotniczą. Jej podstawowym zadaniem było przeszkalanie pilotów, którzy ukończyli Niższą Szkołę Pilotów w Krakowie i Francuską Szkołę Pilotów w zakresie obsługi wykorzystywanych w polskim lotnictwie samolotów bojowych konstrukcji niemieckiej i francuskiej. Szkoła dysponowała własnym zapleczem technicznym umożliwiającym prowadzenie bieżących napraw sprzętu. Znacznie ułatwiało to funkcjonowanie Szkoły.
W szkole były prowadzone dwa kursy obejmujące szkolenie prowadzone na samolotach jedno- i dwumiejscowych. Pierwszym dowódcą szkoły został por. pil. Ludomił Rayski, który sprawował tę funkcję do maja 1920 roku, kiedy odszedł na front. Jego następcą został por. pil. Ludwik Piechowiak, a po jego śmierci w katastrofie lotniczej zastąpił go ppor. pil. Antoni Wroniecki. Na stałe przebywał w Szkole francuski doradca mjr de Bernis. Obsada stanowisk była zdublowana, polsko-francuska - polskim szefem zespołu szkoleniowego był ppor. pil. Czesław Wawrzyniak, a jego francuskim odpowiednikiem kpt. Terasson.