Absolwentami kursu zostało 16 lotników, których niezwłocznie skierowano do jednostek frontowych. Ta pierwsza grupa była szkolona w najtrudniejszych warunkach – brak było pomieszczeń wykładowych i sprzętu. Samoloty do lotów treningowych udostępniała Francuska Szkoła Pilotów oraz 581 Eskadra Salmsonów, Szkoła posiadała tylko jednego własnego pilota. W 1919 roku 581 Eskadra Salmsonów, po przeniesieniu do niej lotników francuskich z innych jednostek lotniczych Wojska Polskiego, stała się eskadrą szkolną w ramach OSOL. Program szkolenia został oparty na francuskich wzorach wyniesionych z I wojny światowej. Kursanci mieli opanować ogólną wiedzę lotniczą, wiadomości z zakresu taktyki, uzbrojenia, radiotelegrafii, aerofotografii, aeronawigacji i bombardowania. Szczególnie duży nacisk kładziono na naukę współpracy obserwatorów z artylerią i piechotą. 17 września 1919 roku minister spraw wojskowych zatwierdził „Przepisy dotyczące przyjmowania uczniów do Oficerskiej Szkoły Obserwatorów Lotniczych”.