Stał się jednym z pierwszych w Polsce propagatorów użycia spadochronów do celów ratowniczych, w „Przeglądzie Lotniczym” z lutego 1935 opublikował artykuł poświęcony tej tematyce. W kolejnej publikacji postulował poprawę wyszkolenia obserwatorów balonowych poprzez częstszą zmianę miejsca ich szkolenia. W marcu 1939 służył w 64 eskadrze liniowej na stanowisku oficera taktycznego. Do rangi kapitana awansowany ze starszeństwem z dniem 19 marca 1939 i 41. lokatą w korpusie oficerów lotnictwa – grupie liniowej.
31 sierpnia 1939 eskadra została przemianowana na 64 eskadrę bombową wyposażoną w lekkie samoloty bombowe PZL.23 Karaś i wchodzącą w skład VI dywizjonu bombowego lekkiego. W kampanii wrześniowej Jaklewicz dowodził 2 września jednym z ataków na kolumnę pojazdów pancernych na szosie Częstochowa-Kłobuck, doprowadzając do ich rozproszenia i częściowego zniszczenia. 7 września dowodził atakiem na niemieckie kolumny pancerne poruszające się w kierunku Różana. W drodze powrotnej został zaatakowany przez Messerschmitta Bf 109, którego zestrzelił jego strzelec kpr. Stanisław Kondras. 14 września dowodził atakiem ostatnich ośmiu sprawnych Karasi na kolumny pancerne nieprzyjaciela w rejonie Rawy Ruskiej. Tego samego dnia objął dowodzenie nad 65 eskadrą bombową pozbawioną już większości sprzętu.