W październiku 1918 z ramienia PPSD był członkiem Rady Narodowej Księstwa Cieszyńskiego i jednym z sygnatariuszy polsko-czeskiej umowy z 5 listopada 1918 r., przewidującej podział ziemi cieszyńskiej na zasadzie narodowościowej. Potem był komisarzem rządowym Zagłębia Dąbrowskiego (grudzień 1918 – luty 1919), następnie przewodniczącym Głównego Komitetu Plebiscytowego w Cieszynie (1919). Poseł na Sejm Ustawodawczy (marzec 1919 – 27 listopada 1922). Mandat uzyskał na mocy specjalnej uchwały sejmowej jako jeden z siedmiu reprezentantów Śląska Cieszyńskiego. W Sejmie był członkiem Związku Polskich Posłów Socjalistycznych. Pracował m.in. w podkomisji dla opracowania projektu ustawy o regulacji serwitutów leśnych w Beskidzie Śląskim.

Po podziale Śląska Cieszyńskiego w lipcu 1920 przeniósł się z Frysztatu do Krakowa. Organizator pierwszego w Polsce Okręgowego Związku Kas Chorych, w którym sprawował obowiązki prezesa i naczelnego lekarza (1920–1926). Po zlikwidowaniu przez sanację okręgowych związków Kas Chorych był przewodniczącym lekarskich Komisji Lustracyjnych Kas Chorych w Łodzi i Warszawie. Autor popularnych broszur w dziedzinie chorób zawodowych, wenerycznych oraz spraw sanitarnych. Naczelny lekarz Ubezpieczalni Społecznej w Łodzi (1932–1934) i Krakowie (1935–1938).