Pierwsza wzmianka w dokumentach pojawia się w akcie poświęcenia kościoła i parafii św. Romana w Lloret, gdzie kościół przywołany jest w postaci A meridie parte similiter terminatur in parrochia Sti. Ioannis in valle marina et sic vadit per ecclesiam Sti. Chirici. W związku z tym, mimo że oficjalnie parafię tę powołano w 1079, istnieją przypuszczenia, że kościół św. Cyryka pełnił funkcję ośrodka parafialnego już wcześniej i jest najstarszą budowlą religijną w mieście. W kolejnych wiekach kaplica była ponownie niszczona i odnawiana. Wśród najeźdźców mających ją niszczyć wymieniani są Genueńczycy w XIV wieku. W dokumentach z 1558 opisana jest jako opuszczona i pozbawiona drzwi. W 1654 na nowo ją otynkowano, a w 1676 umieszczono nowe drzwi. W XVIII wieku kaplica została gruntownie przebudowana. W 1731 poświęcono nowy ołtarz.
W 1935 Adrià Gual wykonał sgraffito na fasadzie, odnowione w latach 70. XX wieku. Poczynając od wojny domowej, w XX wieku kaplicę również kilkukrotnie plądrowano, przez co utraciła barokowe wyposażenie. W 1986 została uznana przez władze miasta za zabytek.