Druga, zrealizowana wersja projektu oparta została na wizji nowoczesnej, awangardowej architektury. Fasada i dach ośrodka składają się z 23 załamujących się i ostro odcinających lustrzanych płaszczyzn. Pokrywające je szyby przepuszczają do środka kompleksu część światła dziennego, pozwalając na grę wody i światła. Wnętrza wypełniono obłymi futurystycznymi kształtami, stosownie podświetlanymi dla wydobycia dodatkowego efektu wizualnego. Dominantą uczyniono jednak 80-metrową wieżę odwołującą się do strzelistych dachów kościelnych wież. Iglica ma stanowić nawiązanie do drapaczy chmur z Londynu czy San Francisco. Dzięki niej gmach Caldei został najwyższym budynkiem w Andorze.
Początkowo projekt obiektu budził spore kontrowersje, krytykowano jego przesadzone rozmiary, jednak wraz z upływem czasu wpisał się na stałe w krajobraz les Escaldes i stał się swoistym symbolem nie tylko miasta, ale i całego kraju. Koszt całego przedsięwzięcia wyniósł 250 mln franków, zaś oficjalne otwarcie nastąpiło 26 marca 1994 r.