Od 1914 roku osobistym przyjacielem Sandersona był Herbert George Wells, który umieścił w Oundle School swoich dwóch synów (George Philip, ur. 1901, Frank Richard, ur. 1903). Wells podzielał przekonania dyrektora szkoły i był zachwycony jego edukacyjnymi koncepcjami i usposobieniem.
Po zakończeniu wojny, w której zginął syn Roy (1918), Sanderson rozpoczął próby reorganizacji społecznego otoczenia szkół. Był przekonany, że jest możliwe wprowadzenie nowego, powojennego porządku na Ziemi. Twierdził, że ludzie są podli, samolubni, nieprzejednani, bezlitośni, konkurencyjni, gdy w ich duszach brakuje „twórczego światła”, gdy nie znajdują swojego miejsca w kreatywnie żyjącym społeczeństwie. Próbował to wyjaśniać na przykładzie Oundle School uczestnikom spotkań izb handlowych, klubów Rotary, stowarzyszeń obywatelskich itp. Apelował o podjęcie takiej rekonstrukcji ich organizacji, aby ich fundamentem było twórcze działanie, a nie konkurencyjny sukces lub prywatne bogactwo. Prowadził szeroką korespondencję z takimi osobistościami jak Lord Weir, Sir Alfred Yarrow, Lord Bledisloe. 15 czerwca 1922 roku wygłosił w University College London wykład w czasie posiedzenia Association of Scientific Workers prowadzonego przez Wellsa. Wykład dotyczył obowiązków i służby nauki w nowej erze (tytuł: „The duty and service of science in the new era”).