Józef Tytko (ur. 6 marca 1888 w Pszowie, zm. 18 sierpnia 1919 tamże) – działacz społeczny i dowódca batalionu podczas I powstania śląskiego. Ranny na polu walki został jako jeniec poprowadzony do centrum Pszowa i rozstrzelany przez pluton egzekucyjny Grenzschutzu. Pośmiertnie odznaczony Krzyżem Niepodległości.
Życiorys prawo|mały|Józef Tytko na białym koniu podczas manifestacji 1-majowej Urodził się 6 marca 1888 w Pszowie w górniczej rodzinie Jana i Franciszki z domu Jelocha. Po ukończeniu szkoły podstawowej w wieku 14 lat został wysłany do pracy w warsztatach górniczych kopalni "Anna" w Pszowie. W wieku 17 lat rozpoczął pracę pod ziemią w charakterze wozaka. 23-letni Józef ożenił się z 22-letnią Pauliną Basztoń, córką górnika kultywującego tradycje polskie. Jeszcze przed wybuchem I Wojny Światowej był zaangażowany w działalność wielu polskich organizacji, między innymi Towarzystwa Czytelni Ludowych, Towarzystwa Śpiewaków Śląskich. Z wybuchem pierwszej wojny światowej Józef Tytko został zmuszony do walki w pruskiej armii. W czerwcu 1917 na skutek odniesionych ran udało mu się opuścić armię i wrócić na kopalnię w charakterze górnika-rębacza oraz do działalności w polskich organizacjach społecznych. We wrześniu 1918 roku, awansował na nadgórnika. Przegrana Niemiec doprowadziła do znacznego ożywienia politycznego.