24 stycznia 1831 roku został tymczasowym dowódcą 4 kompanii rezerwowej. 6 lutego otrzymał awans na kapitana drugiej klasy i stał się dowódcą 6 kompanii pozycyjnej artylerii pieszej. 6 marca dowództwo odesłało go do Ojcowa. Założył tam Dyrekcję Materiałów Artyleryjskich oraz fabrykę prochu i saletry. W czerwcu wrócił do Warszawy. W lipcu kierował ludwisarnią w koszarach kirasjerskich. 25 sierpnia otrzymał awans na kapitana pierwszej klasy. 9 września otrzymał krzyż złoty Orderu Virtuti Militari nr 2459.
5 października 1831 roku przekroczył wraz z generałem Rybińskim granicę Królestwa Polskiego z Królestwem Prus. Tam został internowany. Po zwolnieniu z internowania udał się na emigrację.
W maju 1832 roku przybył do Francji. Początkowo mieszkał w Paryżu. 26 maja 1832 roku znalazł się w zakładzie w Awinionie. W sierpniu trafił na wyspę Aix. Skontaktował się z Polakami ze statku „Lachs”. 16 października 1832 roku wybrali go na swojego reprezentanta. Udało mu się zapobiec wysłaniu ich do Algierii. Mieli pozostać we Francji. 4 stycznia 1833 powrócił do Awinionu. 2 marca wysłano go do Bergerac, a w maju do Mont-de-Marsan w departamencie Landes. 4 sierpnia 1834 roku potępił Czartoryskiego. Został członkiem „Młodej Polski”. We wrześniu ogłosił fragment swoich wspomnień („Szkoła bombardierów w nocy 29 listopada, czyli odpowiedź W.N.