Pęczyna (Helosciadium W.D.J. Koch) – rodzaj roślin z rodziny selerowatych (baldaszkowatych). Obejmuje 5 gatunków. Wszystkie występują w Europie z centrum zróżnicowania w jej południowo-zachodniej części, dwa gatunki rosną poza tym kontynentem także w północno-zachodniej Afryce. Do polskiej flory należą trzy gatunki, spośród których pęczyna wodna H. inundatum jest uznawana za gatunek wymarły, pęczyna węzłobaldachowa H. nodiflorum znana jest z jednej lokalizacji, a pęczyna błotna H. repens znana jest z nielicznych stanowisk na Pomorzu Zachodnim i w Wielkopolsce. Ze względu na włączanie tych roślin przez znaczną część XX wieku do rodzaju selery Apium w wielu publikacjach znane są pod nazwami synonimicznymi oznaczającymi te gatunki jako selery właśnie. Badania molekularne, morfologiczne i chemiczne wykazały odrębność taksonomiczną tych roślin i obecnie zaliczane są one nie tylko do osobnego rodzaju, ale i plemienia w obrębie selerowatych. Rośliny te związane są z siedliskami mokradłowymi, brzegami wód i wodami.