Otrzymali przy tym zwolnienie ze służby wojskowej (prawo potwierdzone przywilejami z 1828 i 1859); po wprowadzeniu w cesarstwie w 1868 powszechnej służby wojskowej mennonici odbywali wyłącznie służbę sanitarną w wojsku. Gmina mennonicka mogła powstać w oparciu o minimum 100 rodzin. Po spełnieniu tego warunku mogła też wznieść dom modlitwy. W 1796 część galicyjskich rodzin mennonickich wyemigrowała do Rosji. Nie osłabiło to jednak szybkiego rozrostu społeczności mennonickiej.
Od 1830 utworzono nowe osady mennonitów: Neuhof alias Weissmanówka (1830), Kiernica (1848), Horożanna, pow. Rudki (1850), Mostki, pow. Lwów (1854), Wiszenka, pow. Mościska (1862), Błyszczywody/Ehrenfeld, pow. Żółkiew (1864), Trościaniec, pow. Jaworów (1870), Dobrowlany, pow. Stryj (1871), Lipowce, pow. Przemyślany (1872), Podusilna, pow. Przemyślany (1872).
Pod koniec XIX w. (lata 1880–1883) 73 rodziny mennonickie przeniosły się z Galicji do USA.