Cechy budynku Obiekt o blisko tysiącu metrów kwadratowych powierzchni był miejscem. Początkowo budynek znajdował się w zwartej zabudowie, obecnie jest wolnostojący, przylegają do niego parterowe przybudówki. Postawienie słodowni było związane z dynamicznym rozwojem produkcji lokalnego browaru. Ówczesny właściciel, pochodzący z Kowar (woj. dolnośląskie) Julius Hohberg (browar był jego własnością od 1861 r.) wzniósł budynek poza obszarem browaru, na północ od założenia. Słodownię wymurowano z lokalnego kamienia (piaskowca) i cegły (maszynowa przemieszana ze strychowaną), otynkowano; pierwotnie wzniesiono ją na wysokość czterech kondygnacji i podpiwniczono, piątą kondygnację nadbudowano w późniejszym okresie. Dobudowana kondygnacja stylistycznie nawiązywała do wcześniej wzniesionej części budynku. Słodownię założono na nieregularnym, wielobocznym rzucie, do bryły głównej dostawiono jednokondygnacyjne przybudówki (przy północnej i wschodniej elewacji), przy elewacji tylnej znajduje się wialnia, wznosząca się ponad wysokość bryły głównej. Całość nakryto drewnianym dachem krytym papą, z mocno wysuniętym okapem nad częścią południową, wspartym na kroksztynach. Z opinii Narodowego Instytutu Dziedzictwa Oddział Terenowy we Wrocławiu z sierpnia 2018 r.