W chwili wybuchu II wojny światowej pełnił nadal funkcję IV kwatermistrza w dowództwie Wehrmachtu. W dniu 1 stycznia 1941 roku powrócił do służby liniowej i został mianowany dowódcą 30 Dywizji Piechoty walczącej na froncie wschodnim, a stanowisko to objął 5 stycznia 1941 roku. Dywizją tą dowodził do sierpnia 1942 roku, gdy został przedstawicielem Wehrmachtu przy włoskiej 8 Armii walczącej na froncie wschodnim i funkcję tę pełnił w czasie bitwy stalingradzkiej, w której uczestniczyła włoska 8 Armia.
Po zakończeniu bitwy stalingradzkiej w dniu 18 lutego 1943 roku został dowódcą XII Korpusu Armijnego, który walczył na froncie wschodnim i korpusem tym dowodził do 4 czerwca 1944 roku. Został wtedy dowódcą 4 Armii, lecz w dniu 18 lipca 1944 roku uczestniczył on w katastrofie lotniczej, w której został ranny i odwołany ze stanowiska dowódcy. Od tego momentu pozostawał w dyspozycji OKH, a w dniu 31 października 1944 został dowódcą walczącej na froncie zachodnim 1 Armii. 12 grudnia 1944 roku został dowódcą 14 Armii, która walczyła w tym czasie na froncie włoskim i dowodził tą armią do 22 lutego 1945 roku, po czym przeszedł do rezerwy OKH.