W okresie swojej prawie 40-letniej pracy dziennikarskiej opublikował wiele artykułów związanych z okresem II wojny światowej, ze szczególnym uwzględnieniem wydarzeń związanych z wyparciem Niemów z Częstochowy przez wojska sowieckie w 1945. Na łamach prasy prowadził również popularny cykl artykułów, które ukazywały się pod wspólnym tytułem Pieszo w starej Częstochowie. Organizator wielu miejskich wydarzeń kulturalnych. Był komentatorem w trakcie lokalnych zawodów żużlowych. W 1992 założył niezależny dziennik „Częstochowskie A-Z”, którego był redaktorem naczelnymTomasz Mielczarek, Częstochowskie A-Z - nieudana próba wydawania dzielnika subloklanego, (w:) Kontrowersje wokół transformacji prasy, Warszawa 1993Tomasz Mielczarek, Od „Monitora” do „Gońca Reklamowego”. Dzieje prasy częstochowskiej (1769–1994), Kielce 1996.

Był dwukrotnie żonaty. Z jego pierwszego małżeństwa pochodzi syn Maciej (inżynier elektryk), natomiast z drugiego synowie: Przemysław (mgr architektury) i Michał (dziennikarz, adwokat). Zmarł po ciężkiej chorobie i został pochowany na częstochowskim cmentarzu Kule. Za zasługi w działalności zawodowej i społecznej odznaczony Oficerskim i Kawalerskim Krzyżem Orderu Odrodzenia Polski, Złotym Medalem Stowarzyszenia Dziennikarzy Polskich oraz prestiżową nagrodą im.