Świadkowie, czyli obserwatorzy z zewnątrz/oglądający, mogą być obecni lub nie.
Akcja stanowi rozwinięcie aktu całkowitego poza kontekstem przedstawienia teatralnego – chociaż jest równie precyzyjna i skończona jak spektakl – czy porównywanego do niej rytuału. Różnica zdaniem Grotowskiego tkwi w montażu. W spektaklu montaż zasadzony jest w percepcji widza – spojrzeniem tym kieruje reżyser, w Sztuce jako wehikule w osobach działających, które nie umawiając się ze sobą przez działania odkrywają, jak zbliżać się do tego co istotne. Obecnie prace nad Sztuką jako wehikułem kontynuuje Thomas Richards, według którego podstawowym narzędziem oddziaływania na świadków jest mechanizm specyficznie rozumianej indukcji, czyli bezpośredniej, fizjologicznej odpowiedzi na proces przemiany, który zachodzi w przytomności oglądającegoJerzy Grotowski: Od zespołu teatralnego do sztuki jako wehikułu, przeł. Magda Złotowska, [w:] tegoż: Teksty zebrane, redakcja Agata Adamiecka-Sitek, Mario Biagini, Dariusz Kosiński, Carla Pollastrelli, Thomas Richards, Igor Stokfiszewski, Instytut im. Jerzego Grotowskiego, Instytut Teatralny im. Zbigniewa Raszewskiego, Wydawnictwo Krytyki Politycznej, Wrocław – Warszawa 2012, s.