W 1980 należał do założycieli Zielonych, a także zaangażował się w sieć pomocową Netzwerk Selbsthilfe. W 1984 uzyskał mandat deputowanego do Parlamentu Europejskiego (wkrótce popadł w konflikt z macierzystą partią, jednak pozostał jej członkiem). Przystąpił do Grupy Tęcza, został członkiem Komisji ds. Energii, Badań Naukowych i Technologii, Komisji ds. Socjalnych i Zatrudnienia oraz Komisji ds. Kontroli Budżetu.
W 1989 nie kandydował ponownie. Jeszcze w trakcie sprawowania mandatu zainteresował się tematyką zagrożeń płynących z genetycznej modyfikacji roślin wskutek przypadkowego spotkania z Jeremym Rifkinem. Rozpoczął współpracę z Greenpeacem. Został dziennikarzem w powiązanym z nią Greenpeace Magazin i kierownikiem jej berlińskiego biura, przekonał także władze organizacji do sprzeciwu wobec GMO. Koordynował różne projekty, w tym w 1996 protesty przeciw legalizacji genetycznej modyfikacji żywności na terenie Niemiec. Brał udział w pracach nad protokołem bezpieczeństwa biologicznego z Cartageny. Od 2002 związany z organizacją rolniczą Zukunftsstiftung