Pełnił funkcję sekretarza KC Partii Komunistów Białoruskiej.

Działalność parlamentarna i późniejsza W drugiej turze wyborów parlamentarnych 28 maja 1995 roku został wybrany na deputowanego do Rady Najwyższej Republiki Białorusi XIII kadencji z orszańskiego wiejskiego okręgu wyborczego nr 38. 9 stycznia 1996 roku został zaprzysiężony na deputowanego. W latach 1996–1997 pełnił funkcję I zastępcy przewodniczącego Rady Najwyższej. W czasie kryzysu konstytucyjnego w 1996 roku był jednym z przywódców zjednoczonej opozycji przeciwko prezydentowi Alaksandrowi Łukaszence. Wielokrotnie występował na łamach niepaństwowej prasy, w tym każde antykomunistycznej, usiłując zapobiec referendum 24 listopada. 27 listopada 1996 roku, po dokonanej przez Łukaszenkę kontrowersyjnej i częściowo nieuznanej międzynarodowo zmianie konstytucji, nie wszedł w skład utworzonej przez niego Izby Reprezentantów Zgromadzenia Narodowego Republiki Białorusi I kadencji. Zgodnie z Konstytucją Białorusi z 1994 roku jego mandat deputowanego do Rady Najwyższej zakończył się 9 stycznia 2001 roku;