Związał się z Demokratyczną Partią Odnowy, w której był później sekretarzem generalnym i przewodniczącym. Zasiadał w radzie miejskiej w Santarém i w Zgromadzeniu Republiki. W 1989 uzyskał mandat posła do Parlamentu Europejskiego z listy Partii Socjalistycznej (jako jedyny przedstawiciel PRD). Przystąpił do frakcji socjalistycznej, jednak w grudniu 1990 przeszedł do Grupy Tęcza. W 1991 wystartował jako lider listy Demokratycznej Partii Odnowy w wyborach parlamentarnych. Po porażce wystąpił z delegacji Partii Socjalistycznej i zaczął reprezentować własne ugrupowanie (w którym jednocześnie utracił przywództwo). W Europarlamencie należał m.in. do Komisji ds. Środowiska Naturalnego, Zdrowia Publicznego i Ochrony Konsumentów, Komisji ds. Zagranicznych i Bezpieczeństwa oraz Delegacji ds. stosunków z Japonią. Później kandydował do Europarlamentu jako niezależny we Włoszech.
Jest rozwiedziony, ma troje dzieci. Został wielokrotnie odznaczony, m.in. jako Wielki Oficer (1983) i Krzyżem Wielkim (2012) Orderu Infanta Henryka oraz Złotych i Srebrnych Promienie Orderu