Lata II wojny światowej spędził w Krakowie, pracując w Monopolu Solnym, przy tym prowadził wykłady w szkole górniczej i współpracował z konspiracyjną Organizacją Inżynierów Górniczych. Po wojnie był dyrektorem Państwowej Szkoły Górniczej w Katowicach i równocześnie zastępcą Kuratora Państwowych Pól Górniczych. Od 1953 do końca życia pracował w Państwowym Instytucie Paliw Naturalnych w Katowicach.
Miał liczący się wkład w skodyfikowanie Polskiego Prawa Górniczego. W 1928 utworzył czasopismo Technik i redagował je do 1932. W tym czasie czasopismo było poświęcone głównie górnictwu, hutnictwu i budownictwu. S. Majewski zamieszczał tam wiele artykułów opisujących nowoczesne techniki górniczej z Polski, Niemiec i Anglii. Później redagował Kalendarz Górniczo-Hutniczy – periodyk, w którym propagował używanie stali na obudowy górnicze i inne nowoczesne rozwiązania.
Oprócz unowocześniania górnictwa, zajmował się opisywaniem jego historii. Przetłumaczył (z niemieckiego wydania) De veteribus et novis metallis Georgiusa Agricoli.