Kończyło się cichym skowytem: „Jeszcze, Polska...”.
W spektaklu wykorzystano fragmenty wierszy: Adam Mickiewicz: [Gęby za lud krzyczące...] Czesław Miłosz: Naród (Kraków 1945), z tomu Światło dzienne Rafał Wojaczek: Na jednym rymie (1969), Na brzegu wielkiej wody (1970), z tomu Inna BajkaTadeusz Burzyński: Thanatos Polski, [w:] tegoż: Mój Grotowski, wybór i opracowanie Janusz Degler i Grzegorz Ziółkowski, posłowie Janusz Degler, Wrocław 2006, s. 197, 201..
W przedstawieniu nie było wyodrębnionego pola do gry i działań aktorskichTadeusz Burzyński: Thanatos Polski, [w:] tegoż: Mój Grotowski, wybór i opracowanie Janusz Degler i Grzegorz Ziółkowski, posłowie Janusz Degler, Wrocław 2006, s. 196.. Publiczność wprowadzano do sali pojedynczo, proszono o zdjęcie obuwia i zajęcia miejsca na podłodze. Spektakl rozpoczynał się nuconą przez Antoniego Jahołkowskiego pieśnią ze zwrotką: „biedna ziemia, ziemia pole, pole las...”. Na Thanatosa polskiego składało się kilka scen, ale całość miała charakter próby otwartej z możliwością wydłużenia czasu trwania i podjęcia wspólnych działań jak w przypadku innych projektów parateatralnych Teatru Laboratorium. Tadeusz Burzyński wspomina:Odbywają się jakieś egzorcyzmy, a następnie rozwija wielki „chocholi” taniec, w którym jesteśmy dość skutecznie kuszeni do współudziału.