Jako dowódca 107 pułku 24 Armii Frontu Zachodniego brał udział w walkach obronnych w obwodzie smoleńskim, w grudniu 1941 został szefem sztabu i zastępcą dowódcy 2 Gwardyjskiej Dywizji na Froncie Zachodnim, brał udział w obronie Moskwy, później od 7 lipca do 26 grudnia 1942 dowodził 17 Gwardyjską Dywizją Piechoty, 27 listopada 1942 otrzymał stopień generała majora.
Od 26 grudnia 1942 do 28 września 1943 dowodził 134 Dywizją Piechoty w 39 i 41 Armii Frontu Kalinińskiego, biorąc udział m.in. w operacji rżewsko-wiaziemskiej i wyzwalając wraz z dywizją miasto Biełyj oraz ponad sto miejscowości, oraz w operacji smoleńskiej. We wrześniu 1943 objął dowództwo 84 Korpusu Piechoty 39 Armii Frontu Kalinińskiego i później 1 Nadbałtyckiego, od maja 1944 do końca wojny dowodził 16 Korpusem Piechoty 33 Armii 1 Frontu Białoruskiego, biorąc udział m.in. w operacji białoruskiej i wiślańsko-odrzańskiej. Wraz z korpusem przełamał niemiecką obronę w rejonie Kazimierza, 20 stycznia 1945 zajął Kalisz, później uczestniczył w operacji pomorskiej i berlińskiej. 20 kwietnia 1945 otrzymał stopień generała porucznika. Po wojnie od czerwca 1945 do maja 1946 był komendantem Drezna, w 1947 ukończył wyższe kursy akademickie przy Wyższej Akademii Wojskowej im.