Zgodnie z corocznym raportem prowadzonym przez ILGA Europe, a dotyczącym prawnych regulacji prorównościowych wobec osób i rodzin LGBTQ, Polska w 2023 roku zajmuje ostatnie miejsce w UE i jedno z ostatnich spośród państw objętych badaniem, jeśli chodzi o zakres ochrony prawnej i rozwiązań antydyskryminacyjnych.
Początki aktywizmu osób LGBTQ i pierwsze wydarzenia równościowe
Chociaż zarówno w Polsce Ludowej, jak i od początku istnienia III RP formalnie nie istniała prawna kryminalizacja czynów homoseksualnych, to w praktyce temat homoseksualności w życiu społecznym był uznawany za tabu. Obraz osób homoseksualnych czy transpłciowych, jeśli pojawiał się w literaturze czy szerzej, kulturze, to najczęściej w formie karykaturalnej, a oficjalna propaganda PRL łączyła osoby homoseksualne z najbrutalniejszymi przestępstwami. Z tego powodu aktywność działaczy walczących o prawa mniejszości seksualnych nie spotykała się w latach 90. XX wieku z poparciem społeczeństwa, ani tym bardziej władz publicznych. Pierwsi działacze na rzecz praw gejów i lesbijek zaczęli działać w Polsce jeszcze w latach 80., w reakcji na prowadzoną przez ówczesną milicję akcję „Hiacynt” (1985-87), wymierzoną w środowiska osób homoseksualnych.