Diamenty laboratoryjne podlegają takiej samej klasyfikacji jak diamenty wydobywane, tzn. według skali 4C () i mają taką samą twardość jak diament wydobywany – 10 w skali twardości Mohsa.
Historia Pierwsze diamenty syntetyczne uzyskano w 1953 roku w Sztokholmie w zakładzie ASEA (Allmänna Svenska Elektriska Aktiebolaget), następnie w roku 1955 w zakładzie firmy General Electric. Jednak odbiegały od kamieni szlachetnych na tyle, że nie nadawały się do produkcji biżuterii. Stosowane były jako materiały ścierne. Na przestrzeni następnych dekad metody udoskonalono i udało się uzyskać stabilną produkcję dużych diamentów o jakości jubilerskiej. Pierwszą siecią jubilerską w Polsce, która wprowadziła je do sprzedaży w kolekcji biżuterii, jest W. Kruk.
Proces powstawania mały|Oszlifowany syntetyczny diament uzyskany metodą CVD. Ze względu na małą grubość (2 mm) zastosowano szlif rozetowy, co pozwoliło na uzyskanie średnicy 8 mm