1 stycznia 1932 został przeniesiony w stan spoczynku. Powodem była jego niechęć do używania w pracy języka polskiego i ówczesna polityka polonizacyjna polskich władz. Sanacyjna „Polska Zachodnia” zarzucała mu wręcz forsowanie niemczyzny wśród urzędników i robotników jego wydziału. W latach 1932–1938 pracował w Katowicach, jako prywatny architekt zieleni. W 1935 r. związał się z ruchem nazistowskim. Pełnił wysokie funkcje w zagranicznej organizacji NSDAP na terenie polskiego Śląska.

W 1938 r. otrzymał posadę dyrektora ogrodów i cmentarzy w Magdeburgu. Był tam przewodniczącym grupy krajowej Niemieckiego Związku Sztuki Ogrodniczej w Saksonii-Anhalt. Zmarł w wyniku komplikacji po operacji.

Jego syn Johannes Joachim Sallmann (1912–1996) kontynuował w czwartym pokoleniu tradycję rodzinną. Po ukończeniu gimnazjum w Katowicach i trzyletniej praktyce, studiował w latach 1932–1936 w Wyższej Szkole Rolniczej i Technicznej w Berlinie projektowanie ogrodów i zarządzanie krajobrazem. Od 1936 r. pracował we Frankfurcie nad Menem, jako dyrektor ds. Ogrodnictwa. W latach 1959–1981 był wykładowcą na Wydziale Architektury Politechniki w Darmstadt.