Twoje szczęście się skończy.
Wiara w zakres Boskiej Opatrzności jest różna; większość uznaje opatrzność za przynajmniej częściowy, jeśli nie całkowity wpływ na szczęście. Chrześcijaństwo we wczesnym okresie rozwoju przyjmowało wiele tradycyjnych praktyk, które w różnych czasach przyjmowały wróżby i praktykowały formy ofiar rytualnych w celu boskiej woli ich najwyższej istoty lub wpływania na boskie faworyzowanie. Pojęcia „Boskiej Łaski „lub” Błogosławieństwa”, jak są one opisane przez wierzących, bardzo przypominają to, co inni nazywają „szczęściem”.
Religie mezoamerykańskie, takie jak Aztekowie, Majowie i Inkowie, szczególnie mocno wierzyły w relacje między rytuałami a bogami, które w podobnym sensie jak religie abrahamowe można nazwać szczęściem lub opatrznością. W tych kulturach poświęcenie ludzi (zarówno chętnych ochotników, jak i pojmanych wrogów), a także poświęcenie się poprzez upuszczanie krwi, może być postrzegane jako sposób na przebłaganie bogów i zdobycie przychylności dla miasta składającego ofiarę.