Turcy prawdopodobnie wierzyli, że była jedną z głównych przywódczyń powstania i mogłaby wskazać miejsca ukrycia wielu ocalałych konspiratorów. Osadzeni w osmańskich więzieniach z reguły byli pozbawieni dostępu do światła dziennego i spędzali większość czasu w kajdanach. Amerykański dziennikarz Januarius MacGahan miał sposobnośćPo wręczeniu znacznej łapówki. odwiedzić Rajnę w celi i pozostawił następujący opis:
„Lekka, pełna gracji sylwetka, tyle że zbyt wyraźnie widoczna poprzez skąpe, nędzne ubranie, duże orzechowe oczy, owalna twarz, nieco zbrązowiała, prosty nos i usta, prawdziwy niewielki klejnot. Była chuda i słaba, i z ledwością utrzymywała się na nogach, a na młodziutkiej dziewczęcej twarzy gościł beznadziejny, złamany wyraz, na który aż przykro było patrzeć. Oprócz chusty przerzuconej przez głowę, miała na sobie szorstką brązową kurtkę z lnu i wełny oraz krótką halkę z tego samego materiału, która sięgała zaledwie kolan, odsłaniając delikatne stopy. Nie miała butów ani pończoch. Później mi wyjaśniła, że odzienie to nie należało do niej, lecz otrzymała je po obdarciu ze wszystkich uprzednich ubrań.