W roku 1879 powróciła do wolnej już Bułgarii na zaproszenie Klemensa (Drumewa), podejmując pracę pedagogiczną w Wielkim Tyrnowie. Trzy lata później poślubiła Wasyla Dipczewa, przyjaciela z dzieciństwa, weterana powstańczego i burmistrza Panagjuriszte. Doczekali się pięciu synów (którzy zostali wojskowymi), a także adoptowali córkę Ginę. Przeprowadzili się do Sofii; Dipczew podjął karierę polityczną, zajmując stanowisko ekstremalnie rusofilskie. Zginął w roku 1898, pobity na śmierć przez przeciwników politycznych.
W 1901 roku, z okazji obchodów dwudziestopięciolecia powstania, Rajna Kniaginia przygotowała trzy kopie swojego sztandaru (oryginał został spalony przez Turków po zajęciu miasta). Dwie z nich przetrwały, przechowywane są w Panagjuriszte i w Sofii (stan na rok 2019). Kopia z Panagjuriszte, prawdopodobnie bliższa oryginałowi, jest uważana za jedną z najcenniejszych bułgarskich pamiątek historycznych.
Rajna Kniaginia kontynuowała działalność w zawodzie: przyjmowała porody, a także szkoliła nowe położne. Wiele pracowała w najuboższych dzielnicach Sofii. Ufundowała największy szpital położniczy w kraju. W ostatnich latach życia cierpiała na gruźlicę kości. Zmarła w Sofii w wieku 61 lat.