Pełniąc tę funkcję, był szefem polskiej delegacji w Komitecie ds. Bezpieczeństwa Rady Gubernatorów MAEA, który w latach 1970–1971 opracował system zabezpieczeń w ramach NPT.
W 1965 uzyskał stopień doktora nauk ekonomicznych w Wyższej Szkole Ekonomicznej w Krakowie, na podstawie pracy „Ekonomiczne aspekty rozwoju energetyki jądrowej”. Od 1971 pracował w Międzynarodowej Agencji Energii Atomowej w Wiedniu jako Specjalny Asystent Dyrektora Generalnego (Special Assistant to the Director General). W latach 1957–1992 jako szef Gabinetu Dyrektora Generalnego. W latach 1977–1987 jako Sekretarz Naukowy Naukowego Komitetu Doradczego MAEA. W sierpniu 1986 uczestniczył w konferencji zorganizowanej przez MAEA w Wiedniu w sprawie powypadkowej analizy wypadku w Czarnobylskiej Elektrowni Jądrowej. Po powrocie do kraju w 1992 został doradcą Prezesa Państwowej Agencji Atomistyki (w niepełnym wymiarze godzin). W latach 1993–1995 był szefem polskiej delegacji do Komitetu Rady Gubernatorów MAEA, który przygotował projekt Konwencji bezpieczeństwa jądrowego. W 1995 reprezentował Polskę na konferencji dyplomatycznej, która uchwaliła tę konwencję. W latach 1997–1998 był prezesem Polskiego Towarzystwa Nukleonicznego.